Tajna broń V-3 Międzyzdroje Misdroy

Jedyna w Polsce ekspozycji tajnej broni niemieckiej V-3, z okresu II wojny światowej.

Określenie „tajna broń Hitlera” przywodzi na myśl projekty V-1 i V-2, które w 1944 roku spadały na Londyn. Inne konstrukcje takie jak V-3 i V-4, Schmetlerling, pocisk Röchlinga, bomba Kurta ,Hs 293 – są znane jedynie garstce specjalistów.

Celem ekspozycji zlokalizowanej na byłym , tajnym poligonie doświadczalnym w Międzyzdrojach – Zalesiu, jest ukazanie ciekawostek militarnych , które miały zmienić tok wojny. Ekspozycja jest niezwykła , gdyż jest umiejscowiona w bunkrze, gdzie były składowane pociski V-3. W pobliżu bunkra znajdują się pozostałości stanowisk ogniowych tych pocisków.

Historia powstania bunkra V3:

  • V-3, kolejna z broni Hitlera, to nie kolejny model rakiety – to tak zwane działo wielokomorowe.
  • Już pod koniec XIX wieku Francuzi pracowali nad takim projektem. 
  • Na poligonie na wyspie Wolin Niemcy w 1942 roku rozpoczęli próby konstrukcji działa o długiej lufie i zasięgu 160 km – pozwalającym ostrzeliwać Londyn z wybrzeża Francji. 
  • W 1943 roku rozpoczęły się próby z wersjami doświadczalnymi. 
  • Historia działa wielokomorowego, wróciła w Iraku. Iracki przywódca Husajn chciał przy pomocy takiego działa ostrzeliwać stolicę Izraela. 

Pierwsze prace rozpoczęto najprawdopodobniej już w latach 40. ubiegłego wieku. Pewnym jest, że w roku 1942 powstały plany zbudowania działa, którego lufa miała mierzyć aż 130 m długości, a jego zasięg miał wynosić aż 160 km! Inżynier zajmujący się opracowywaniem konstrukcji – August Coenders – zakładał użycie stosunkowo niewielkich pocisków kalibru 150 mm, a także nieruchomą konstrukcję lufy. Było to spore ograniczenie, ponieważ nie można było w łatwy sposób zmienić ostrzeliwanego celu. Dla Hitlera nie był to jednak problem. Działo miało powstać tylko po to, aby całkowicie zniszczyć Londyn, zatem brak możliwości dokładnego celowania nie wstrzymał programu.

Początkowo w planach było wybudowanie dwóch ogromnych bunkrów, w których miano łącznie rozmieścić 2. dział kalibru 150 mm. Z powodu trudności w zaopatrzeniu budowę jednego bunkra musiano jednak zawiesić. Działa finalnie uzyskały długość 120 metrów i mimo mniejszej długości niż zakładał pierwotny projekt, nadal pozostawały największymi działami jakimi dysponowały państwa Osi. Swoim rozmiarem przewyższały nawet tak słynne działa jak Dora (Gustav) czy też Krupp K5. Prędkość wylotowa pocisku miała osiągnąć 1500 m/s (około 5400 km/h), zasięg miał wynosić 165 km, a masę pocisku ustalono na 140 kg.

Działa nigdy nie ostrzelały Londynu. Po oddaniu zaledwie trzech strzałów próbnych kompleks został zniszczony w wyniku nalotu wojsk alianckich. Program nie został jednak zawieszony. Niemcy postanowili zbudować pomniejszoną wersję V3 i zamontowali ją w miejscowości Lampaden. Skuteczność była jednak niewielka i oddalony o 43 km Luksemburg praktycznie nie ucierpiał.


Przekrój bunkra w którym znajdowały się wyrzutnie

Kompleks został zniszczony 6 lipca 1944 roku.

Cudowna broń Hitlera nie zdążyła zostać użyta przeciw stolicy Wielkiej Brytanii. Londyn się obronił i mimo wielu strat, wyrządzonych choćby przez rakiety V2, nie został zdobyty przez armię niemiecką. Nie można jednak wykluczyć, że losy wojny potoczyłby się inaczej, gdyby hitlerowcom udało się szybciej zbudować odpowiednie instalacje i bardziej dopracować projekt.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Kamieński, Polska. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *