Przyborze (niem. Piepenhagen)

Pierwsze zmianki w dokumentach o Przyborzu pochodzą z XVI wieku, Wieś była lennem rycerskim Borków.

Cmentarz w Przyborzu został założony w połowie XIX wieku. Obiekt usytuowano na skraju doliny rzeki Regi. Zajmuje obszar w kształcie prostokąta, ograniczonego z trzech stron kamiennym murkiem. Zachowało się wiele żeliwnych krzyży, typowych dla dawnych niemieckich nekropolii. Chowano tu zmarłych z Przyboża, a także z Dalna i Trzeszczyny.

Szczególne miejsce na wiejskim cmentarzu zajmują kwatery właścicieli majątków ziemskich. Plac rodziny Rohrschneider – ostatnich gospodarzy folwarku, sprzed 1945 r. wydzielony był na lewo od wejścia. Były tam trzy mogiły oznaczone marmurowymi płytami. Jedna z nich należała do Marie Rohrschneider, z domu Hingst, urodzonej w 1866 r.

Nieco dalej znajduje się pierwsza z kilku kwater ogrodzonych żelaznych płotkiem. Jest to najstarszy grób na cmentarzu. Pochowano w nim Carla Gotlieba Hella – ówczesnego właściciela majątku w Przyborzu.

Najstarsze krzyże pokazują lata pochówku: 1862 r., 1863 r., 1864 r., Po prawej stronie głównej alei był wydzielony plac dla dzieci. Spora grupa nagrobków pochodzi z 1884 r. . Przypuszczalnie dzieci te zmarły w wyniku zarazy.

Osobliwością tego obiektu jest stanowisko rośliny stałozielonej – bluszcza pospolitego. Roślina oplata pnie drzew za pomocą korzonków czepnych, często wspina się do samej korony. Grubość pnączy można porównać do ramienia dorosłego człowieka.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Cmentarze, Kraje, Łobeski, Polska, Zachodniopomorskie. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *